عبد الله قطب بن محيى
492
مكاتيب عبد الله قطب بن محيى
و طايفهء دوم را از صرف اين چشمهها آشاميدن نباشد اما نصيبى از آن به ايشان رسد به حسب پيوندى كه با طايفهء اولى دارند ، چنانچه فرموده : إِنَّ الْأَبْرارَ يَشْرَبُونَ مِنْ كَأْسٍ كانَ مِزاجُها كافُوراً عَيْناً يَشْرَبُ بِها عِبادُ اللَّهِ « 1 » يعنى : ابرار مىآشامند از كاسهاى كه آميخته باشد به كافور كه چشمهاى است كه عباد اللّه از آن آشامند و همچنين فرموده وَ يُسْقَوْنَ فِيها كَأْساً كانَ مِزاجُها زَنْجَبِيلًا « 2 » و نفرموده كه زنجبيل چشمهاى است كه عباد اللّه از آن آشامند ، براى آنكه به قياس با سابق معلوم مىشود ، اما ذكر تسنيم چون در سورهء ديگر است در آن به اين معنى هم تصريح فرمود كه وَ مِزاجُهُ مِنْ تَسْنِيمٍ عَيْناً يَشْرَبُ بِهَا الْمُقَرَّبُونَ « 3 » ؛ و السلام على وليّى . * * * بسم اللّه الرّحمن الرّحيم مكتوب 205 - [ لنگولوك راه خدا رفتن بهتر است كه چست و چابك راهى ديگر ] من عبد اللّه قطب الى وليّى و حبيبى حقا الامير ركن الدين حسن . لنگولوك راه خدا رفتن بهتر است كه چست و چابك راهى ديگر ، از بىنشاطى نترسند كه بىنشاط اين راه رفتن اعتماد را به مىشايد از با نشاط رفتن ، براى آنكه نشاط موافقت نفس است با دل . پس كسى كه به نشاط مىرود ، به مدد نفس سلوك مىكند و نفس سريع الملال است ، آمن نمىتوان بود كه تقاعد كند و شخص چون به قوّهء او مىرفته از سير بازايستد ، اما چون بىنشاط سير مىكند دلالت بر قوّت دل مىكند و استغناى او از مدد نفس ، و اين نشانهء نيك است براى آنكه اگر نفس مدد مىكند فبها و نعمة و اگر مدد نمىكند دل او به مجرّد قوّهء خويش متمكن است از سير ،
--> ( 1 ) . سوره انسان ، آيههاى 5 و 6 . ( 2 ) . سوره انسان ، آيه 17 « و در آنجا از جامى كه آميزهء زنجبيل دارد به آنان مىنوشانند » . ( 3 ) . سوره مطفّفين ، آيههاى 27 و 28 « مقربان [ خدا ] از آن نوشند ، و تركيبش از [ چشمهء ] تسنيم است » .